🐐 Złogi W Nerkach U Niemowlaka

Chory cierpi również na nudności i wymioty. Kolka nerkowa w ciąży może być epizodem, ale również są sytuacje, kiedy ból i inne objawy pojawiają się systematycznie. Jeśli objawy u ciężarnej utrzymują się przez dłuższy czas i nie ma reakcji na specjalistyczne leki należy udać się do ginekologa prowadzącego ciążę. Studium przypadku. Kamica układu moczowego jest stanem chorobowym, w przebiegu którego w nerce lub drogach moczowych tworzą się złogi z substancji stanowiących prawidłowy lub patologiczny składnik moczu. Kamica u dzieci występuje rzadziej niż u dorosłych, choć z powodu słabiej wyrażonych objawów częstość jej występowania Sprawdź, czy hiperechogenicznym piramidom towarzyszą złogi w nerkach – wykorzystaj artefakt migotania. J eżeli hiperechogeniczne piramidy nerkowe są widoczne tylko w jednej nerce, to w diagnostyce różnicowej należy uwzględnić przebytą zakrzepicę żylną, zwężenie tętnicy nerkowej (także ucisk na tętnicę od zewnątrz np U części chorych początek choroby jest podstępny, a pierwszymi objawami są uczucie zmęczenia, gorączka, nocne poty i ból stawów. W przypadku wtórnego GPKZN występują objawy choroby podstawowej. W przypadkach nieleczonych zwykle szybko się rozwija niewydolność nerek (u większości chorych w ciągu 1–2 tyg. do kilku miesięcy). W schorzeniach nerek dochodzi do zwiększonego przechodzenia białka do moczu i/lub zmniejszonego jego wychwytu zwrotnego. Jeśli jest to proces wystarczająco nasilony (białko w moczu powyżej 200mg/l), to można go wykryć już podczas ogólnego badania moczu, czemu towarzyszyć może obecność wałeczków w osadzie moczu. 1. Co to jest zwapnienie płuc? Zwapnienie płuc to sytuacja, w której w płucach pojawiają się ziarniste złogi, stworzone z nadmiernie gromadzonych soli wapnia.Choć złogi te najczęściej obserwuje się w płucach i opłucnej, mogą pojawić się także w innych tkankach i narządach - tchawicy czy oskrzelach, naczyniach krwionośnych i węzłach chłonnych. Kamienie nerkowe występują u 5 proc. Polaków, dwa razy częściej u mężczyzn, ale dolegliwość ta nie omija również kobiet. Jeśli masz 30-50 lat to prawdopodobieństwo, że grozi ci kamica nerkowa jest naprawdę duże. Kamica nie jest jedną chorobą – to cztery różne schorzenia. Mają podobne objawy, ale ich przyczyny są różne. Wszystko o nerkach i ich chorobach. Konsultacja merytoryczna Lek. Aleksandra Witkowska. Nefrologia to nauka poświęcona badaniu naturalnych funkcji i chorób nerek oraz szeroko pojętemu dbaniu o nerki – od diety, przez różnego rodzaju terapie, aż po dializę oraz przeszczepy. W przeciwieństwie do samej nauki nazwa nefrologia powstała Ćwiczenia wykonywane podczas jogi aktywują przywspółczulny układ nerwowy, wprowadzając organizm w stan nakierowany na odpoczynek i relaks. Dzięki temu joga wspiera trawienie. Badania sugerują, że szczególnie korzystnie joga działa na zaparcia u osób zmagających się z zespołem jelita wrażliwego (IBS). SPIS TREŚCI. Najważniejsza jest woda. Kluczowa dieta. Czynniki sprzyjające rozwojowi kamicy nerkowej. Dna moczanowa. Profilaktyka w kamicy nerkowej. O kamicy nerkowej mówimy, gdy w tych narządach oraz drogach moczowych wytwarzają się nierozpuszczalne, twarde złogi. Często jest to "piasek", który może być w łatwy i bezbolesny Złogi cystynowe: w 2% przypadków kamicy nerkowej; przyczyna: upośledzona reabsorpcja cystyny w kanalikach nerkowych; wzrost pH moczu – wzrost rozpuszczalności cystyny; ze względu na obecnośd soli wapnia w tych złogach są one widoczne w badaniach radiologicznych; Złogi mieszane = złogi struwitowe: w 8% przypadków kamicy nerkowej dochodzi do wzmożenia ruchów robaczkowych w moczowodach. Kamienie moczowe to złogi, które powstają w nerkach. Składają się one z substancji chemicznych znajdujących się w moczu, które nie uległy rozpuszczeniu. Może to być m.in. fosforan wapnia, szczawian wapnia, cystyna, struwit, kwas moczowy. 7df0. Widok (12 lat temu) 26 września 2009 o 17:52 Na usg brzuszka lekarz zobaczył że mała ma 3 kamyki w nerce, wizytę u pediatry mamy dopiero we wtorek, a bardzo mnie niepokoi skąd u takiego malucha mogły się wziąć kamyki? W dodatku w opisie Usg pisze że lewa nerka ma cechy podwójnej nerki :-( kompletnie nie wiem co o tym myśleć, może ktoś miał podobne problemy z maluszkiem???? 1 0 (12 lat temu) 26 września 2009 o 18:45 jeśli chodzi o podwójny kielich nerki, to nic złego :) to tak jak ktoś np ma jedno oko niebieskie a drugie zielone, to nic groźnego. Jeśli chodzi o kamienie, to powstają one z różnych przyczyn, najlepiej taki kamień zbadać, wtedy wiadomo czy powstał np ze szczawianów albo fosforanów itd każdy ma inną przyczynę powstawania, należy wtedy stosować odpowiednia dietę, aby kamień się już nie odkładał w nerce, u niektórych osób kamień w nerce występuje tylko raz w życu u innych potrafi regularnie się odkładać 1 0 (12 lat temu) 26 września 2009 o 19:06 nerka podwojna- tu sie nie zgodze z poprzedniczka. Niestety taka wada czesto idzie w parze z refluxem, wiec jesli drugie badanie ( tu polecam specjaliste!) potwierdzi to trzeba bedzie zrobic badanie CUM, ale o tym zdecyduje NEFROLOG bo do takiego lekarza musicie sie udac. Jest taki dr. Kosiak przyjmuje w Endomedzie i to jest specjalista od chorob ukladu moczowego u dzieci. Do niego powinniscie sie udac. a tu mozna poczytac: - i popytac bo odpowiedzi udzielaja kompetentne osoby- czyli lekarze 0 0 (12 lat temu) 26 września 2009 o 19:21 no nie wiem, ja rozmaiwałam na ten temat z nefrologiem z Akademii Medycznej i urologiem z Zaspy, żaden nie wspomniał, aby podójny kielich nerki był czymś czym niepokojącym, wspomnieli że jest to genetyczne i rzeczywiście, sprawdziło się to. Możlie, że podójna nerka to coś innego... 0 0 (12 lat temu) 26 września 2009 o 19:24 najlepiej udać się do specjalisty, każdy przypadek może być inny 1 0 ~mama synka (12 lat temu) 26 września 2009 o 20:43 Też mój syn miał kamienie. U niego to były złogi białkowe, które się nie wypłukały jak był jeszcze w brzuchu u mnie i one się uwapniły i powstały kamienie. Nefrolog zalecił odstawienie wit. D i dużo pić. Same się wypłukały. Mogę Ci doradzić, abyś zrobiła jeszcze jedno usg u porzadnego lekarza (no chyba że te masz u kogoś dobrego) i poprosiła pediatrę o skierowanie do nefrologa. Do nefrologa jest potrzebne skierowanie. 0 0 ~Abigejl (12 lat temu) 26 września 2009 o 20:53 Nefrolog z NFZ - tu musisz sie liczyc ze sa kolejki, ale mozna to obejsc. 1. Przychodnia nefrologiczna przy AKademi medycznej - tu kolejki po 3 miesiace oczekiwania na wizyte 2. Przychodnia nefrologiczna przy szpitalu matki i dziwecka ul. Polanki, przychodnia jest na Ul. Jaskowa Dolina w Gd-Wrzeszcz, dr Kaluzynska i tu jak zadzwonisz do rejestracji to powiedz ze chodzi omale dziecko, ze placzesz, ze nie wiesz co robic, zepanikujesz ze co kolwiek a byc moze dadza ci jakis LUDZKI termin. Do pediatry po skierowanie, do specjalisty na USG - najlepiej dr Kosiak, on tez jest nefrologiem i mozesz z nim omowic co robic dalej. 0 0 (12 lat temu) 27 września 2009 o 09:09 Dziękuję za wszystkie rady, właśnie na usg byłam u Kosiak i dziwię się że go polecacie jako nefrologa, bo jak się chcieliśmy dowiedzieć więcej to powiedział że on miał zrobić tylko USG, jednym słowem chce żeby umówić się na kolejną wizytę, nie ładnie z jego strony :-). No ale nie ważne zdrowie malutkiej jest najważniejsze 0 0 (12 lat temu) 27 września 2009 o 09:10 A jeszcze jedno na czym polega to badanie CUM??? 0 0 (12 lat temu) 27 września 2009 o 10:23 Tu masz wszystko opisane na temat tego badania:) 0 0 do góry U wielu ciężarnych pacjentek, wykazujących objawy kamicy nerkowej, problem ten występował już w przeszłości. Czym jest kamica nerkowa i jakie są jej objawy?Kamica nerkowaPojęciem kamicy nerkowej określana jest sytuacja, gdy w drogach moczowych pojawiają się nierozpuszczalne złogi, będące efektem wytrącania się, zawartych w moczu, substancji chemicznych. Aby doszło do powstania złogów, stężenie tych substancji musi znacząco przekraczać dopuszczalne czego robi się kamica nerkowa?Do głównych przyczyn powstawania złogów należą:wysokie stężenie substancji kamicorodnych w moczu ( szczawiany, wapń, fosforany, cystyna, kwas moczowy),zastój moczu,poszerzenie dróg odprowadzających mocz,zakażenia układu powstają w nerkach lub w drogach odprowadzających mocz. W zależności od tego, w której części układu moczowego znajduje się złóg, wyróżnia się: kamicę nerkową, moczowodową i pęcherzową. Kamienie powstałe w tzw. kielichach czy w miedniczce nerkowej przemieszczają się następnie do moczowodu i dalej, do pęcherza moczowego. Jeśli są niewielkie (< 4 mm),wówczas zostają wydalone z moczem. Jeśli powiększaja się, prawdopodobieństwo ich samoistnego wydalenia maleje. Kamienie nerkowe mogą powodować duże dolegliwości, a nawet doprowadzić do uszkodzenia kamicy nerkowejTrzeba pamiętać, że kamica nerkowa nie zawsze daje objawy, dlatego wyróżnia się: bezobjawową, wykrywaną przypadkowo, oraz objawową. Obraz kliniczny kamieni w drogach moczowych u kobiety w ciąży jest w zasadzie identyczny, jak w każdym innym przypadku, dlatego też postępowanie diagnostyczne i lecznicze również wykazuje wiele nerkowa - objaw kamicy nerkowejNajbardziej typowym objawem kamicy nerkowej jest kolka nerkowa. Pojęciem tym określany jest ból, zlokalizowany w okolicy lędźwiowej, promieniujący do spojenia łonowego, narządów płciowych zewnętrznych i wewnętrznej powierzchni ud. W przypadku, gdy zablokowana została cewka moczowa, pojawia się ból w okolicy powstawania bolesnych dolegliwości wynikają z zablokowania odpływu moczu przez nieskuteczne próby przeciskania się złogu przez wąskie światło dróg odprowadzających mocz, powodujące zastój moczu w nerce i rozciąganie miedniczki nerkowej. Pojawiają się wtedy problemy z oddawaniem moczu: bolesne parcie na mocz, ból podczas mikcji (oddawania moczu) oraz częste oddawanie moczu w niewielkich towarzyszącymi bólowi mogą być także:nudności i wymioty,omdlenia,występowanie niskiego ciśnienia krwi (hipotensja), w niektórych przypadkach także i dreszcze pojawiają się najczęściej razem z zakażeniem układu badaniu fizykalnym stwierdzana jest bolesność okolicy nerki. Może wystąpić również zwiększone napięcie mięśni po stronie kolki. Jedynym sposobem na ustąpienie dolegliwości bólowych jest odblokowanie przepływu moczu (np. poprzez przemieszczenie się kamienia do pęcherza moczowego i samoistne wydalenie go z moczem). Warto zwrócić uwagę na fakt, że w wielu przypadkach kamica ma przebieg kamieni nerkowych w ciążyWystępowanie kamieni nerkowych u kobiety ciężarnej może prowadzić do wielu powikłań, które mogą negatywnie wpłynąć na zdrowie matki i prawidłowy przebieg ciąży. Wśród ostrych powikłań kamicy nerkowej wymienić należy: zakażenie układu moczowego, ostre odmiedniczkowe zapalenie nerek, nefropatię zaporową oraz zapalenie nerek może prowadzić do uogólnionego zakażenia i niewydolności nerek. Nefropatia zaporowa stanowi zespół zmian układu moczowego na gruncie morfologicznym i czynnościowym, a związana jest z utrudnionym odpływem moczu, który z kolei jest wynikiem częściowej lub całkowitej niedrożności dróg moczowych. Typowym objawem nefropatii zaporowej jest tzw. wodonercze, czyli poszerzenie układu powstawania roponercza jest natomiast nadkażenie moczu, występujące przy jego zablokowanym odpływie. Może ono prowadzić do powikłań kamicy nerkowej u kobiety ciężarnej, które bezpośrednio dotyczą płodu, jest duże ryzyko wystąpienia porodu przedwczesnego wraz ze wszystkimi powikłaniami wcześniactwa u kamicy nerkowej w ciążyNajczęściej stosowanym badaniem obrazowym jest ultrasonografia (USG) – badanie pierwszego wyboru u kobiet w ciąży. Pozwala ona ocenić stopień zastoju i poszerzenia dróg moczowych i uwidocznić występujące złogi. Kolejnymi ważnymi badaniami są: badanie ogólne moczu, badanie osadu moczu oraz posiew moczu, mające na celu ocenę ewentualnej obecności w moczu: bakterii, leukocytów, krwinek czerwonych, składników mineralnych i in. Nieraz istotne są także badania z krwi. W zależności od rodzaju dolegliwości i ich nasilenia, czasu trwania ciąży i kilku innych czynników, ustalane jest dalsze postępowanie zachowawcze lub kobiet w ciąży najczęściej występuje samoistne wydalenie złogu przez cewkę moczową, oczywiście z uwzględnieniem wielkości złogu. Stosowane leczenie zachowawcze obejmuje odpowiednie nawadnianie organizmu, stosowanie leków przeciwbólowych i rozkurczowych lub też zabiegowe kamicy nerkowej w ciążyNajczęstszą procedurą zabiegową jest cystoskopowe założenie cewnika moczowodowego. Jak sama nazwa wskazuje, metoda ta polega na wprowadzeniu odpowiedniego wziernika, zwanego cystoskopem, poprzez cewkę moczową do pęcherza moczowego i założeniu cewnika do moczowodu. Wskazaniami do takiego leczenia są powikłane postacie kamicy nerkowej, takie jak: nawrotowe kolki nerkowe, utrzymujące się lub wtórne zakażenie, nieustępujący i trudny do leczenia ból. W sytuacjach bardzo poważnych następuje konieczność odprowadzenia moczu z nerki poprzez przezskórną w ciąży, u których w wywiadzie stwierdzona została kamica nerkowa, powinny przede wszystkim pić większą, niż zazwyczaj ilość płynów i, w miarę możliwości, unikać stosowania w nadmiarze preparatów zawierających wapń. Nie bez znaczenia jest również podejmowanie aktywności fizycznej o umiarkowanym nasileniu, która sprzyja przesuwaniu się i wydalaniu złogów. Nerki są narządem parzystym odpowiedzialnym za wydalanie produktów przemiany materii, wody i elektrolitów (potasu, sodu, wapnia) z moczem. Ich ostre lub przewlekłe uszkodzenie doprowadza do przejściowego (czasowego) lub trwałego pogorszenia czynności. Główną jednostką nerek odpowiedzialną za czynność filtracyjną (oczyszczanie) są kłębuszki nerkowe (ryc.). Podstawowym składnikiem kłębuszka nerkowego jest jego błona filtracyjna, której zadaniem jest filtrowanie krwi i usuwanie do moczu nagromadzonych w organizmie substancji oraz wody. W przypadku prawidłowej czynności nerek, błona filtracyjna zatrzymuje we krwi człowieka wszystkie niezbędne składniki, w tym białko, dlatego w prawidłowym wyniku badania ogólnego moczu białka nie ma. Kłębuszkowe zapalenie nerek (KZN) to grupa chorób, u podstawy których leży uszkodzenie błony filtracyjnej kłębuszków nerkowych, która zaczyna przepuszczać do moczu białko i krwinki czerwone. Może to być następstwem zakażeń wirusowych lub bakteryjnych. KZN może mieć także tło genetyczne. Przebiegać może w sposób „ostry”, krótkotrwały, najczęściej związany z infekcjami (np. po paciorkowcowym zapaleniu gardła) lub w sposób przewlekły, doprowadzając w niektórych przypadkach do trwałego uszkodzenia nerek. Ryc. Schemat kłębuszka nerkowego Ostre kłębuszkowe zapalenie nerek Co to jest ostre kłębuszkowe zapalenie nerek i jakie są jego przyczyny? W porównaniu z osobami dorosłymi dzieci chorują znacznie częściej na ostre kłębuszkowe zapalenie nerek. Stwierdza się je częściej u chłopców niż u dziewczynek. Szczyt zachorowań przypada na wiek szkolny (7–10 lat), rzadko chorują dzieci poniżej 3. roku życia. Ostre kłębuszkowe zapalenia nerek stanowią ok. 10–15% wszystkich typów kłębuszkowych zapaleń nerek i stwierdza się je od 2-5 zachorowań / 100 000 dzieci rocznie. Najczęściej ostre kłębuszkowe zapalenie nerek poprzedzone jest infekcją górnych dróg oddechowych lub skóry. Główną rolę w powstaniu ostrego popaciorkowcowego kłębuszkowego zapalenia nerek odgrywają kompleksy immunologiczne (odpowiedź organizmu na zakażenie), które uszkadzają błonę filtracyjną kłębuszka, czego wynikiem jest pojawienie się białka i krwinek czerwonych w moczu. Jak się objawia ostre kłębuszkowe zapalenie nerek? Najczęściej choroba rozpoczyna się od pojawienia obrzęków zlokalizowanych na twarzy (opuchnięte oczy po śnie) lub w okolicy kostek na nogach, a także krwiomoczem. Mocz może mieć kolor czerwony lub ciemno-brunatny. Dzieci na ogół nie gorączkują w tym okresie. Zmiany te pojawiają się 5–21 dni po zapaleniu gardła i górnych dróg oddechowych lub 3–4 tygodnie po zapaleniu skóry. Po ok. dwóch tygodniach krwiomocz przechodzi w krwinkomocz (zmiany widoczne jedynie w mikroskopie). Obrzęki stwierdza się prawie u wszystkich chorych. Obrzęki mogą się utrzymywać do dwóch tygodni od rozpoczęcia choroby i związane są zatrzymaniem w organizmie wody i sodu. Dziecko skarży się na bóle brzucha, wymioty, bóle głowy, jest apatyczne, ma gorszy apetyt. Zmianom tym często towarzyszy nadciśnienie tętnicze. W rzadkich przypadkach, przy znacznie podwyższonych wartościach ciśnienia tętniczego krwi, może dochodzić do tzw. kryzy nadciśnieniowej przebiegającej z drgawkami. W niektórych przypadkach dochodzi do znacznego zmniejszenia ilości produkowanego moczu, aż do wystąpienia ostrej niewydolności nerek z bezmoczem włącznie. W przypadku zmiany zabarwienia moczu, pojawiających się obrzęków twarzy lub kostek należy niezwłocznie udać się do lekarza. Jak lekarz stawia diagnozę? Badania laboratoryjne Podstawowym badaniem laboratoryjnym jest badanie ogólne moczu, które zawsze należy wykonać w przypadku podejrzenia ostrego kłębuszkowego zapalenia nerek. Charakterystyczne odchylenia w tym badaniu to: krwinkomocz mikroskopowy (czyli obecność w moczu krwinek czerwonych w ilości niezauważalnej gołym okiem, ale stwierdzanej w badaniu mikroskopowym), który jest stałym objawem choroby (od obecności kilku krwinek czerwonych – erytrocytów; świeżych i wyługowanych, do całego pola widzenia pokrytego gęsto warstwą erytrocytów w przypadku krwiomoczu), białkomocz – ilość białka traconego z moczem w ciągu doby na ogół nie przekracza 3 gramów, obecność w osadzie tzw. wałeczków szklistych lub szklisto-ziarnistych, rzadko leukocytów (białych ciałek krwi). W badaniu krwi stwierdza się: obniżenie składowej C3 dopełniacza (komplementu) i aktywności hemolitycznej dopełniacza (CH50) wzrost miana ASO (antystreptolizyna O) powyżej 200 IU miernie nasiloną niedokrwistość w połowie przypadków zwiększenie stężenia immunoglobuliny IgG. Inne badania W każdym przypadku podejrzenia ostrego kłębuszkowego zapalenia nerek należy zmierzyć ciśnienie tętnicze a następnie mierzyć je 3–4 razy na dobę. W badaniu USG obraz nerek nie jest charakterystyczny. W znacznej większości przypadków nie ma konieczności wykonywania biopsji nerki. Biopsję wykonuje się jedynie w przypadku długo trwającego oddawania małej ilości moczu w celu różnicowania z ostrą niewydolnością nerek lub gwałtownie postępującym kłębuszkowym zapaleniem nerek. Na czym polega leczenie? Leczenie ostrego kłębuszkowego zapalenia nerek jest najczęściej leczeniem objawowym, prowadzonym w szpitalu, polegającym na podawaniu antybiotyków (głównie antybiotyki z grupy penicylin), zapewnieniu choremu spokoju i wypoczynku oraz leczeniu nadciśnienia tętniczego i moczopędnego (odwadniającego). W przypadku, gdy białkomocz jest duży podaje się dziecku wlewy 20% roztworu albuminy ludzkiej. Gdy dziecko długo nie oddaje moczu, a obrzęki narastają lekarze mogą rozważyć leczenie nerkozastępcze (dializy). Po wypisie ze szpitala należy okresowo (raz na dwa tygodnie) kontrolować badanie ogólne moczu. W przypadku długo utrzymujących się zmian w moczu (krwinkomocz, białkomocz) należy skontaktować się z nefrologiem dziecięcym. Czy możliwe jest całkowite wyleczenie? Ostre kłębuszkowe zapalenie nerek jest chorobą o ostrym przebiegu, ale dobrym rokowaniu. Większość objawów ustępuje całkowicie w przeciągu kilku tygodni lub miesięcy. Nawroty choroby należą do rzadkości. Należy jednak pamiętać o okresowych badaniach moczu (raz na kwartał) oraz pomiarach ciśnienia tętniczego. Przez co najmniej rok po przebytym ostrym kłębuszkowym zapaleniu nerek dziecko powinno być pod opieką Poradni Nefrologicznej. Przewlekłe kłębuszkowe zapalenie nerek Co to jest przewlekłe kłębuszkowe zapalenie nerek i jakie są jego przyczyny? Przyczyną powstania przewlekłych postaci kłębuszkowego zapalenia nerek są zaburzenia w mechanizmie immunologicznym dziecka. W wyniku odpowiedzi organizmu na zakażenie powstają przeciwciała przeciwko antygenom kłębuszków nerkowych oraz złogi immunologiczne, które odkładają się w naczyniach lub w nerkach i uszkadzają błonę filtracyjną. Przewlekłe kłębuszkowe zapalenie nerek może być chorobą pierwotną (dotyczy jedynie nerek) lub wtórną do zmian chorobowych w innych narządach (np. wirusowe zapalenie wątroby, choroby układowe, nowotworowe, uszkodzenie polekowe). U dzieci dominują przewlekłe zapalenia kłębuszków nerkowych o charakterze pierwotnym. Przebieg choroby jest bardzo różnorodny i zależy od typu kłębuszkowego zapalenia. U większości dzieci stwierdza się białkomocz, krwinkomocz i obrzęki. W części przypadków dochodzi do kolejnych nawrotów choroby, np. wywołanych infekcją górnych dróg oddechowych. O rozpoznaniu poszczególnych typów kłębuszkowego zapalenia nerek decyduje jedynie biopsja nerki. Jest ona o tyle ważna, że różne typy KZN mogą przebiegać ze zbliżonymi do siebie objawami, a od typu choroby uwarunkowane jest specyficzne leczenie choroby. Jak się objawia przewlekłe kłębuszkowe zapalenie nerek? Kłębuszkowe zapalenie nerek objawia się najczęściej białkomoczem, i obrzękami, niekiedy krwinkomoczem lub krwiomoczem. Początkowy przebieg może być skryty bez uchwytnych objawów klinicznych. Dziecko może być apatyczne, skarżyć się na brak apetytu. Stopniowo mogą się pojawiać obrzęki zlokalizowane na twarzy w okolicy oczu, zwłaszcza po śnie, na podudziach w okolicy kostek lub obrzęki widoczne na całym ciele dziecka. Dziecko szybko przybiera na wadze mimo słabego apetytu. Obrzęki można stwierdzić uciskając nóżkę dziecka w okolicy kostki. Przy obrzękach pozostaje po ucisku „dołeczek” - mały przy niewielkich obrzękach i głębszy przy obrzękach masywnych. U dzieci od 1. do 12. roku życia najczęstszym typem KZN jest tzw. idiopatyczny zespół nerczycowy. Występuje z częstością 2–7 zachorowań rocznie/100 000 dzieci poniżej 15. roku życia i stwierdza się go u ok. 75% dzieci z pierwszym rzutem zespołu nerczycowego. U dzieci młodszych 2–3 razy częściej stwierdza się go chłopców niż u dziewczynek. Najwięcej zachorowań notuje się do 6. roku życia. Typową cechą idiopatycznego zespołu nerczycowego jest jego nawrotowość. W przypadku wystąpienia obrzęków, (np. trudności z założeniem bucików, szybkim przyrostem ciężaru ciała) należy pilnie skontaktować się z lekarzem. Jak lekarz stawia diagnozę? Podstawowym badaniem jest badanie ogólne moczu. W przypadku stwierdzenia obecności białka w moczu konieczna jest ponowna kontrola po upływie 1-2 dni celem oceny, czy straty białka narastają. Jeżeli lekarz zdecyduje należy wykonać dobową zbiórkę moczu. Wykonuje się ją poprzez zbieranie każdej porcji moczu przez całą dobę i zlewanie do pojemnika, żeby ocenić ile białka traci dziecko. W przypadku stwierdzenia wydalania białka w ilości przekraczającej 50 mg/kg mc./dobę mówimy o białkomoczu nerczycowym. W badaniach krwi należy ocenić stężenie albumin, białka całkowitego, mocznika, kreatyniny, wapnia, cholesterolu. Ocenić należy także układ krzepnięcia, gdyż wystąpienie zespołu nerczycowego usposabia do występowania „nadkrzepliwości” krwi, co może skutkować zatorami w naczyniach krwionośnych. Podstawowym badaniem jest biopsja nerki. Biopsja nerki polega na pobraniu niewielkiego fragmentu nerki. U dzieci starszych (powyżej 6.–7. rż.) wykonuje się biopsję igłową w znieczuleniu miejscowym pod kontrolą obrazu USG. Dziecko przed biopsją pozostaje na czczo. Przed biopsją konieczne jest wykonanie badania układu krzepnięcia. Biopsję można wykonać jedynie u dzieci szczepionych na WZW B (po kontroli miana przeciwciał). Gdy miano przeciwciał jest poniżej miana ochronnego rodzice powinni doszczepić dziecko dostępną szczepionką przeciwko wirusowemu zapaleniu wątroby B (WZW B). W przypadku dzieci młodszych( do 6 roku życia) konieczne jest wykonanie znieczulenia celem pobrania wycinka nerki. Przed wykonaniem badania biopsyjnego rodzice dziecka proszeni są o wyrażenie zgody na zaproponowane badanie. Jak każde badanie inwazyjne, biopsja nerki w niewielkim odsetku obarczona jest powikłaniami głównie krwawieniem i powstaniem krwiaka w okolicy nerki. Po wykonanej biopsji dziecko powinno leżeć na plecach przez następne 12 godzin, by zmniejszyć ryzyko powstania krwiaka. U większości dzieci z pierwszym rzutem zespołu nerczycowego nie ma konieczności wykonywania biopsji nerki, ponieważ (jak wynika z badań) – występują tu przede wszystkim tzw. zmiany minimalne. Oznacza to, że w zwykłym mikroskopie struktura nerki wygląda prawidłowo, a nieprawidłowości widać dopiero w wielokrotnym powiększeniu (w mikroskopie elektronowym). Ponadto istnieją wskazania do wykonania biopsji w sytuacji, gdy stwierdza się: nietypowy wiek dziecka w momencie ujawnienia się choroby (poniżej 1. rż. lub powyżej 12. rż.), oporny lub zależny od leczenia zespół nerczycowy, konieczność sprawdzenia zmian miąższu po wieloletnim leczeniu i przy stwierdzanym pogorszeniu czynności nerek. Na czym polega leczenie? Początek leczenia na ogół przeprowadza się w szpitalu. W przypadku zespołu nerczycowego z dużymi obrzękami w leczeniu stosuje się glikokortykosteroidy w postaci dożylnej (metyloprednizolon od 3 do 12 „pulsów”) lub doustnej (prednizon) jeżeli straty białka nie są duże i nie towarzyszą mu nasilone obrzęki. Powszechnie uznanym standardem leczenia pierwszego rzutu zespołu nerczycowego jest 6-miesięczna kuracja glikokortykosteroidami w zmniejszających się dawkach. Schematy te są modyfikowane w przypadku stwierdzanej steroidozależności lub oporności. Definicje tych stanów przedstawiono w tabeli. Zarówno w przypadkach nawrotowości, steroidozależności, jak i oporności u dzieci z zespołem nerczycowym stosuje się inne leki, takie jak: cyklofosfamid - podawany do 3 miesięcy, chlorambucyl – podawany do 3 miesięcy, cyklosporyna A stosowana latami lub mykofenolan mofetylu stosowany co najmniej przez 1 rok. Podawanie wymienionych leków wiąże się ze swoistymi objawami niepożądanymi poszczególnych preparatów. Termin Definicja steroidowrażliwość wystąpienie remisji (brak białka w moczu) w czasie pierwszych 4 tygodni leczenia steroidozależność wystąpienie co najmniej 2 nawrotów w okresie zmniejszania dawki pierwotna steroidooporność brak reakcji na 8-tygodniowe leczenie wtórna steroidooporność oporność u chorego pierwotnie wrażliwego na kortykosteroidy Oprócz leczenia podstawowego (glikokortykosteroidy) prowadzi się leczenie objawowe mające na celu skorygowanie zaburzeń wynikających z masywnego białkomoczu. W przypadku znacznych strat białka ze zmniejszeniem stężenia albumin we krwi podaje się dożylne wlewy 20% roztworu albumin z leczeniem moczopędnym (furosemid). Prowadzi się leczenie odwadniające u chorych z obrzękami, wyrównywanie stężenia wapnia we krwi, zmniejszanie stężenia cholesterolu (statyny), profilaktykę przeciwzakrzepową oraz leczenie nadciśnienia tętniczego, jeżeli jest stwierdzone. Z powodu zmniejszonego stężenia wapnia podaje się preparaty wapnia i witaminy D3. Po opanowaniu białkomoczu dalsze leczenie można prowadzić w warunkach domowych. Podstawową zasadą leczenia dzieci z kłębuszkowym zapaleniem nerek wymagających długiej terapii, jest bezwzględne przestrzeganie zaleceń. Bardzo szkodliwe może okazać się samowolne zmniejszenie dawki leków lub ich całkowite odstawienie, np. w przypadku braku białka w moczu, bez wcześniejszego uzgodnienia tego z lekarzem. Może to wywołać nawrót choroby i ponowną konieczność hospitalizacji i leczenia dożylnego. Dotyczy to głównie prednizonu, cyklosporyny A lub mykofenolanu mofetylu. Podczas prowadzonego leczenia w domu konieczna jest okresowa kontrola moczu (badanie ogólne). Dzieci z KZN powinny być objęte opieką specjalistyczną nefrologiczną z okresową kontrolą w Poradni Nefrologicznej. W przypadku pojawienia się ponownie obrzęków należy bezzwłocznie skontrolować mocz i ocenić białkomocz oraz skontaktować się z lekarzem lub ośrodkiem leczącym dziecko. Należy pamiętać, że nawet banalna infekcja może wywołać nawrót zespołu nerczycowego (w tym nieleczone zęby w stanie zapalnym), czyli ponowne pojawienie się obrzęków i zmniejszenie ilości moczu. Konieczne jest wtedy ograniczenie podaży płynów by nie dopuścić do narastania obrzęków. Dzieci w okresie stosowania dużych dawek glikokortykosteroidów oraz leczenia immunosupresyjnego powinny unikać większych skupisk rówieśników, zwłaszcza w sezonie nasilonych infekcji. W przypadku szczepień należy pamiętać, aby nie podawać preparatów zawierających żywe drobnoustroje. Stosowanie dużych dawek glikokortykosteroidów i leków immunosupresyjnych może osłabiać skuteczność szczepionki, a samo szczepienie może wywołać nawrót choroby. Realizacja podstawowego kalendarza szczepień jest trudna i każdorazowo wymaga ustalenia z leczącym dziecko nefrologiem. Większość powikłań spotykanych w przebiegu zespołu nerczycowego jest związanych z wielomiesięcznym leczeniem glikokortykosteroidami (niskorosłość, otyłość, cukrzyca, zaćma, zmiany w gęstości kości) lub jest wynikiem znacznych strat białka z moczem (nadkrzepliwość, hipokalcemia, hipercholesterolemia). Czy możliwe jest całkowite wyleczenie? U 90% dzieci uzyskuje się remisję (brak białka w moczu) w pierwszym rzucie zespołu nerczycowego. U 20% tych dzieci nie stwierdza się nawrotów, u 40% nawroty występują rzadko, a u 30% stwierdza się częste nawroty przy zmniejszeniu dawki (steroidozależność). U 10% dzieci rozpoznaje się steroidooporność. Rokowanie w przebiegu zespołu nerczycowego zależy głównie od reakcji na zastosowane leczenie. Oporność na zastosowane leczenia stanowi czynnik ryzyka rozwoju niewydolności nerek. W ciężkim przebiegu należy się liczyć, że zespół nerczycowy jest chorobą na całe życie. U niektórych dzieci (w zależności od typu KZN) może dojść do rozwoju przewlekłej choroby nerek i w ok. 25% do schyłkowej niewydolności nerek z koniecznością leczenia dializami lub przeszczepieniem nerki. Kłębuszkowe zapalenie nerek uwarunkowane genetycznie Kłębuszkowe zapalenie nerek może być także chorobą wrodzoną. Jedną z postaci wrodzonego zespołu nerczycowego jest tzw. zespół fiński. Choroba ma ciężki przebieg i ujawnia się bezpośrednio po urodzeniu. Dzieci najczęściej rodzą się przedwcześnie, z dużym brzuchem i wiotkością mięśni. W wyniku bardzo dużych strat białka z moczem rozwijają się nasilone obrzęki oraz narasta ryzyko powikłań zakrzepowych i zakażeń. Jeżeli nie udaje się opanować straty białka konieczne jest usunięcie obu nerek i rozpoczęcie leczenia dializami (najczęściej dializa otrzewnowa). Po osiągnięciu masy ciała 7–8 kg wykonać można przeszczepienie nerki. W innych odmianach genetycznie uwarunkowanych zespołów nerczycowych przebieg nie jest tak dramatyczny. Objawy mogą się pojawiać w różnym wieku i są podobne do stwierdzanych w pozostałych typach KZN tzn, obrzęki, białkomocz, krinkomocz. Bardzo rzadko stwierdza się rodzinne występowanie KZN. Wspólną cechą zespołu nerczycowego o podłożu genetycznym jest oporność na stosowane leczenie przyczynowe. Ekspert medyczny artykułu Nowe publikacje Nefrokalcynoza u dorosłych i dzieci хCała zawartość iLive jest sprawdzana medycznie lub sprawdzana pod względem faktycznym, aby zapewnić jak największą dokładność faktyczną. Mamy ścisłe wytyczne dotyczące pozyskiwania i tylko linki do renomowanych serwisów medialnych, akademickich instytucji badawczych i, o ile to możliwe, recenzowanych badań medycznych. Zauważ, że liczby w nawiasach ([1], [2] itd.) Są linkami do tych badań, które można kliknąć. Jeśli uważasz, że któraś z naszych treści jest niedokładna, nieaktualna lub w inny sposób wątpliwa, wybierz ją i naciśnij Ctrl + Enter. Epidemiologia Przyczyny Czynniki ryzyka Patogeneza Objawy Formularze Diagnostyka Diagnostyka różnicowa Leczenie Z kim się skontaktować? Zapobieganie Prognoza Nefropatia hiperkalcemiczna, nefrokalcynoza, zwapnienie lub zwapnienie nerek to uogólnione odkładanie się w tkankach nerek wapnia w postaci jego nierozpuszczalnych soli (szczawianów i fosforanów). Epidemiologia Wizualizacja nefrokalcynozy pod mikroskopem odnosi się do przypadkowego, ale raczej częstego stwierdzenia patologów, a statystyki kliniczne wykrycia nefrokalcynozy in vivo wynoszą 0,1-6%. [1] Nefrokalcynozę opisywano nawet w 22% przypadków pierwotnej nadczynności przytarczyc. [2] Według niektórych doniesień, częstość nefrokalcynozy u wcześniaków sięga 15-16%. U dorosłych 95-98% przypadków to wapnica rdzeniowa, a 2-5% korowe. Przyczyny nefrokalcynoza Główną przyczyną nefrokalcynozy, która występuje w wielu patologiach i jest jednym z ich wizualizowanych objawów, jest zaburzenie metabolizmu wapnia i równowagi wapniowo-fosforowej o charakterze ogólnoustrojowym, prowadzące do odkładania się zwapnień tkanek (zwapnień). W większości przypadków, gdy te złożone procesy są zaburzone przy udziale różnych czynników, obserwuje się obustronne zwapnienie, czyli rozwija się nefrokalcynoza obu nerek. [3] Zatem odkładanie się wapnia w tkance nerkowej może być spowodowane: hiperkalcemia - możliwy podwyższony poziom dwuwartościowych kationów wapnia we krwi, w tym przy jego nadmiernym spożyciu; [4] pierwotna nadczynność przytarczyc , w której nadmierna produkcja parathormonu (parathormonu) prowadzi do resorpcji kości; [5] kwasica kanalikowa nerkowa pierwszego rodzaju, wynikająca z niezdolności nerek do zapewnienia prawidłowego fizjologicznego poziomu pH krwi i moczu; martwica warstwy korowej nerki (martwica korowa), która może rozwinąć się w ciężkich infekcjach, zapaleniu trzustki, powikłanym porodzie, oparzeniach itp.; obecność wrodzonej anomalii - rdzeniasta gąbczasta nerka ; [6] MEN I - mnogi endokrynologiczny zespół nowotworowy typu I ; idiopatyczna hipomagnezemia , a także wydalanie magnezu w cukrzycy lub podwyższony poziom hormonów tarczycy (tyreotoksykoza); zniszczenie (resorpcja, osteoliza) tkanki kostnej w osteoporozie, guzach pierwotnych lub przerzutach; niewydolność czynnościowa kory nadnerczy - hipoaldosteronizm ; [7] Przeczytaj także: Zwapnienie: co to jest? Uszkodzenie nerek w chorobach metabolicznych Przyczyny zwiększonego stężenia wapnia we krwi Nefrokalcynoza u dzieci może być: w przypadkach przedwczesnego urodzenia dziecka (w wieku ciążowym poniżej 34 tygodni); z hiperkalcemią u noworodków ; z ciężką nadczynnością przytarczyc noworodków; z powodu wrodzonej dysfunkcji kanalików proksymalnych i zespołu Barttera; [8] konsekwencja zespołu hemolityczno-mocznicowego ; z zespołem Williamsa lub zespołem Albrighta; z powodu braku równowagi witaminy D i fosforanów podczas sztucznego karmienia dziecka; [9], [10] w przypadkach hipofosfatazji okołoporodowej, niemowlęcej lub młodzieńczej (zaburzenie metabolizmu fosforu sprzężonego z chromosomem X) i krzywicy hipofosfatemicznej z autosomalną dominacją z powodu cystynozy (niezdolność do rozkładu aminokwasu L-cysteiny) z zespołem Fanconiego ; w obecności dziedzicznej oksalozy (pierwotna hiperoksaluria); jeśli występuje dziedziczna nietolerancja (złe wchłanianie) fruktozy. [11] Więcej w publikacji - Nefropatia dziedziczna i metaboliczna u dzieci . Czynniki ryzyka Specjaliści uwzględniają następujące czynniki ryzyka wapnicy nerek: - historia przewlekłego kłębuszkowego zapalenia nerek o dowolnej etiologii, przewlekłego odmiedniczkowego zapalenia nerek , policystycznej choroby nerek; spadek gęstości kości - osteoporoza, która może być konsekwencją unieruchomienia u pacjentek z długotrwałym odpoczynkiem w łóżku, zmiany dystroficzne u osób starszych, spadek poziomu hormonów płciowych u kobiet w okresie menopauzy, nadmiar witaminy A w organizmie, długotrwałe leczenie ogólnoustrojowymi kortykosteroidami lub przyjmowanie leków na zgagę na bazie związków glinu; sarkoidoza ; złośliwe nowotwory, komórki plazmatyczne lub szpiczak mnogi , białaczka limfoblastyczna itp.; dziedziczny zespół Alporta; hiperwitaminoza witaminy D; długotrwałe przyjmowanie preparatów wapniowych, diuretyków tiazydowych, środków przeczyszczających. [12] Patogeneza Wapń jest zawarty w tkance kostnej, podczas gdy wapń pozaszkieletowy stanowi zaledwie 1% tego makroskładnika w organizmie. Poziom wapnia jest kontrolowany przez mechanizmy regulacyjne przewodu pokarmowego, nerek i komórek osteogennych (osteoklastów). W ciągu dnia kłębuszki nerek filtruje się za pomocą 250 mmoli jonów Ca, a około 2% przefiltrowanego wapnia jest wydalane z moczem. W nefropatii hiperkalcemicznej patogeneza odkładania się zwapnień w tkankach nerek polega na naruszeniu mechanizmów biochemicznej regulacji poziomu wapnia i fosforu, a także zaburzeniach metabolizmu tkanki kostnej wywołanych przez parathormon (PTH), witaminę D, kalcytonina, hormon stymulujący tarczycę (wpływający na syntezę PTH), hormon peptydowy FGF23 to czynnik wzrostu fibroblastów 23 wytwarzany przez tkankę kostną. Tak więc wydalanie wapnia zwalnia wraz ze wzrostem syntezy PTH, a ze względu na brak kalcytoniny wzrasta resorpcja kości, Również w osoczu krwi i płynach pozakomórkowych poziom zjonizowanego Ca wzrasta, jeśli zawartość jonów fosforu jest niewystarczająca - ze względu na zwiększone wydalanie z organizmu. A jego wydalanie może być nadmierne z powodu upośledzonej funkcji kanalików nerkowych lub zwiększonej produkcji hormonu FGF23. Dodatkowo istotną rolę we wzroście stężenia wapnia w osoczu odgrywa nadpobudliwość enzymu wewnątrzkomórkowego 1-α-hydroksylazy, który zapewnia przemianę witaminy D w kalcytriol (1,25-dihydroksywitamina D3), przez krystalizację i osadzanie się jego soli w nerkach. Wraz z wysokim poziomem parathormonu kalcytriol stymuluje wchłanianie zwrotne Ca w jelicie. [13] Objawy nefrokalcynoza Według nefrologów sam proces zwapnienia nerek przebiega bezobjawowo, a wczesne lub pierwsze oznaki wapnicy nerkowej nie występują, z wyjątkiem sytuacji, gdy zaczynają się ujawniać czynniki przyczynowe, powodując pogorszenie przesączania kłębuszkowego nerki i zmniejszenie jej szybkości. Objawy różnią się w zależności od etiologii i mogą obejmować: nadciśnienie; zwiększone oddawanie moczu - wielomocz i częste oddawanie moczu ; polidypsja (niepohamowane pragnienie). W przypadku rdzeniastej wapnicy nerkowej w kielichu nerek mogą tworzyć się ogniskowe złogi wapnia z tworzeniem się kamieni moczowych, co prowadzi do nawracających infekcji dróg moczowych; na bóle brzucha i lędźwi (do kolki nerkowej); nudności i wymioty; pojawienie się krwi w moczu (krwiomocz). U dzieci w pierwszym roku życia nefrokalcynoza - oprócz zaburzeń układu moczowego i skłonności do infekcyjnych stanów zapalnych dróg moczowych - hamuje rozwój fizyczny i psychomotoryczny. Konsekwencje i komplikacje Wśród następstw nefrokalcynozy należy zwrócić uwagę na rozwój ogniskowej dystrofii wapiennej nerek prowadzącej do ostrej i przewlekłej niewydolności nerek z możliwym zatruciem organizmu (mocznicą) związkami chemicznymi zawartymi we krwi (mocznik i kreatynina). Możliwe jest powikłanie w postaci uropatii zaporowej, prowadzącej do obrzęku nerek i wodonercza. Zwapnienie wierzchołków piramid nerkowych (brodawek) prowadzi do przewlekłego cewkowo-śródmiąższowego zapalenia nerek. Nefrokalcynoza rdzeniowa - zwłaszcza u pacjentów z nadczynnością przytarczyc - jest często powikłana kamicą moczową, która rozpoczyna się od odkładania mikroskopijnych kryształów szczawianu wapnia w kielichu nerkowym. [14] Formularze Odkładanie się i gromadzenie wapnia w nefrokalcynozie może mieć trzy typy: nefrokalcynoza molekularna (lub chemiczna) to wzrost wewnątrzkomórkowego wapnia w nerkach bez tworzenia się kryształów i nie można go wizualizować; mikroskopijna nefrokalcynoza, w której kryształy soli wapnia można zobaczyć pod mikroskopem świetlnym, ale nie są one uwidocznione na zdjęciu rentgenowskim nerek; makroskopowa nefrokalcynoza jest widoczna na zdjęciu rentgenowskim i ultradźwiękowym. Złogi mogą gromadzić się w wewnętrznej śródmiąższu szpikowym, w błonach podstawnych, w zagięciach pętli Henle, w korze, a nawet w świetle kanalików. W zależności od lokalizacji nefrokalcynoza dzieli się na rdzeniastą i korową. Nefrokalcynoza rdzeniowa charakteryzuje się śródmiąższowym (międzykomórkowym) odkładaniem się szczawianu wapnia i fosforanu wapnia w rdzeniu nerkowym - wokół piramid nerkowych. Jeśli tkanki warstwy korowej miąższu nerkowego są zwapnione - w postaci jednego lub dwóch pasków osadzonych soli Ca wzdłuż strefy uszkodzonych tkanek korowych lub wielu drobnych złogów rozproszonych w korze nerkowej - wówczas określa się wapnicę nerkową korową. Diagnostyka nefrokalcynoza Rozpoznanie nefrokalcynozy wymaga pełnego zbadania nerek . Patologię rozpoznaje się z reguły metodami obrazowymi, ponieważ złogi Ca można wykryć tylko za pomocą diagnostyki instrumentalnej za pomocą: USG nerek i moczowodów ; [15] dopplerografia ultrasonograficzna nerek , tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny. Jeśli wyniki metod radiologicznych w diagnostyce nerek nie są wystarczająco przekonujące , może być konieczne wykonanie biopsji nerki w celu potwierdzenia wapnicy nerek . Niezbędne badania laboratoryjne obejmują badania moczu: ogólne, Zimnitsky'ego , całkowity poziom wapnia w moczu , a także wydalanie fosforanów, szczawianów, cytrynianów i kreatyniny. Badania całkowitego i zjonizowanego wapnia we krwi , zawartości fosfazy alkalicznej, parathormonu i kalcytoniny w osoczu krwi. Biorąc pod uwagę wieloczynnikową etiologię zwapnień nerek, zakres badań diagnostycznych może być znacznie szerszy. Na przykład, w celu wykrycia osteoporozy wykonuje się CT kości gąbczastej, absorpcjometrię promieniowania rentgenowskiego i densytometrię ultradźwiękową; potrzeba więcej analiz, aby określić zespół MEN typu I itp. [16] Diagnostyka różnicowa Diagnostyka różnicowa jest obowiązkowa: z martwicą brodawek nerek, gruźlicą nerek, pneumocystozą lub prątkową infekcją pozapłucną u pacjentów z AIDS itp. Nefrokalcynozy nie należy mylić z kamicą nerkową, czyli tworzeniem się kamieni nerkowych, chociaż u niektórych pacjentów obie patologie występują jednocześnie. Z kim się skontaktować? Leczenie nefrokalcynoza W przypadku nefrokalcynozy leczenie ma na celu nie tylko patologię związaną z etiologią i zmniejszenie istniejących objawów, ale także zmniejszenie zawartości wapnia we krwi. Leczenie hiperkalcemii wymaga zwiększenia spożycia płynów i nawodnienia izotonicznym roztworem chlorku sodu, a także przyjmuje się kalcymimetyki (Tsinacalcet itp.). Leczenie makroskopowej nefrokalcynozy może obejmować diuretyki tiazydowe i leki cytrynianowe, które sprzyjają lepszej rozpuszczalności wapnia w moczu (cytrynian potasu itp.). Jeśli nefrokalcynoza wiąże się z osteoporozą i zwiększoną resorpcją kości, stosuje się środki przeciwresorpcyjne (inhibitory resorpcji kości) - bisfosfoniany i inne leki do leczenia i zapobiegania osteoporozie . W leczeniu hiperfosfatemii przepisuje się środki wiążące fosforany (sewelamer lub renvela). Terapię lekową hipoaldosteronizmu przeprowadza się za pomocą mineralokortykoidów (octan trimetylu, Florinef itp.). Rekombinowany ludzki parathormon (teriparatyd) można podawać pacjentom z przewlekłą niedoczynnością przytarczyc. Nefrokalcynoza, która występuje w warstwie korowej nerki z jej martwicą, wymaga ogólnoustrojowej antybiotykoterapii, przywrócenia równowagi wodno-elektrolitowej przy wprowadzaniu płynów i hemodializy. Aby ograniczyć spożycie niektórych makroskładników odżywczych, zaleca się dietę w przypadku wapnicy nerek, bardziej szczegółowo: Dieta numer 6 i 7 dla nerek Dieta numer 7 Dieta nerek Leczenie chirurgiczne nie oznacza usunięcia złogów wapnia z tkanki nerkowej: można usunąć tylko uformowane kamienie. Interwencja chirurgiczna jest możliwa przy pierwotnej nadczynności przytarczyc, ponieważ usuwając gruczoł przytarczyczny, można zatrzymać negatywny wpływ jego hormonu na nerki. [17] Zapobieganie Wśród środków, które mogą zapobiec rozwojowi nefropatii hiperkalcemicznej, eksperci twierdzą, że piją wystarczającą ilość wody i zmniejszają spożycie soli oraz żywności bogatej w wapń i szczawiany. I oczywiście terminowe leczenie chorób prowadzących do nefrokalcynozy. Prognoza Etiologia odkładania się wapnia w nerkach i charakter powikłań tego procesu będą decydować o rokowaniu w nefrokalcynozie w każdym przypadku. Specyficzne przyczyny wapnicy nerkowej, takie jak choroba Denta, pierwotna hiperoksaluria i hipomagnezemiczna hiperkalciuryczna wapnica nerkowa, w przypadku braku skutecznego leczenia, mogą prowadzić do przewlekłej niewydolności nerek, [18]schyłkowej niewydolności nerek. Nefrokalcynoza wykryta radiologicznie rzadko jest odwracalna. Patologia rzadko postępuje, ale medycyna nie jest jeszcze w stanie zmniejszyć stopnia zwapnienia. Translation Disclaimer: The original language of this article is Russian. For the convenience of users of the iLive portal who do not speak Russian, this article has been translated into the current language, but has not yet been verified by a native speaker who has the necessary qualifications for this. In this regard, we warn you that the translation of this article may be incorrect, may contain lexical, syntactic and grammatical errors. data publikacji: 18:43 ten tekst przeczytasz w 5 minut Nerki są jednymi z najważniejszych narządów w naszym organizmie. Niestety zazwyczaj przypominamy sobie o nich, dopiero gdy pojawiają się kłopoty i pierwsze problemy z ich działaniem. Kamica nerkowa to jedna z najczęściej występujących dolegliwości układu moczowego. Jakie sygnały powinny cię zaniepokoić i jakie są przyczyny kamicy nerkowej i złogów w nerkach? ilusmedical / Shutterstock Potrzebujesz porady? Umów e-wizytę 459 lekarzy teraz online Złogi w nerkach. Jak się tworzą kamienie? Złogi w nerkach. Objawy kamicy nerkowej Czynniki ryzyka kamicy nerkowej Nerki codziennie wykonują wręcz heroiczną pracę w organizmie, filtrując niemal 1800 litrów krwi, lecz by mogły dobrze funkcjonować, muszą być zdrowe. Kamica nerkowa to choroba występująca dość powszechnie, która polega na gromadzeniu się i odkładaniu w nerkach złogów. Z czasem coraz mocniej wpływa na funkcje nerek i ich pracę. Czy można jej zapobiec? Złogi w nerkach. Jak się tworzą kamienie? Kamienie nerkowe to twarde skupiska soli i minerałów, często składające się szczawianów, fosforanu wapnia lub kwasu moczowego. Złogi tworzą się wewnątrz nerki i mogą przemieszczać się do innych części układu moczowego. Z czasem złogi mogą zbijać się w większe kryształki, tworząc kamienie nerkowe. Gdy kamienie są na tyle duże, że organizm nie może ich usunąć z moczem, zalegają w nerkach. Kamienie nerkowe różnią się wielkością, z czasem mogą tworzyć tak duże skupiska, że zajmują całą nerkę, praktycznie uniemożliwiając jej działanie. Kamień nerkowy tworzy się, gdy w moczu gromadzi się zbyt wiele niektórych minerałów. Odwodnienie i niedostateczne nawadnianie organizmu sprzyja ich powstawaniu. W takim przypadku mocz jest bardziej skoncentrowany, a poziom minerałów wyższy. Co ciekawe, kamienie występują częściej u mężczyzn niż u kobiet. Dalsza część artykułu pod materiałem wideo. Mniejsze kamienie nerkowe, które pozostają w nerkach, zazwyczaj nie powodują żadnych objawów. Przykre dolegliwości zaczynają się, gdy kryształek przemieści się do moczowodu. Jeśli złogi są małe, bez trudu przedostaną się drogami moczowymi z nerki do pęcherza, a następnie cewki moczowej i zostaną wydalone podczas mikcji. Taka naturalna droga wydalenia kamieni trwa zazwyczaj od miesiąca do 45 dni. Jeśli jednak złogi zbiły się już w większe skupiska, konieczna będzie pomoc specjalisty, ponieważ kamienie nerkowe pozostające w narządzie mogą zwiększać ryzyko uszkodzenia nerek i generować poważne powikłania. Wydalanie kamieni nerkowych zazwyczaj jest bardzo bolesne. Aby ułatwić ich naturalne usunięcie, należy pić odpowiednią ilość wody. Czasem wymagana jest interwencja medyczna, polegająca na rozbiciu kamieni na mniejsze części lub ich usunięcie. Złogi w nerkach. Objawy kamicy nerkowej Jeśli masz bardzo mały kamień nerkowy, możesz nie odczuwać żadnych objawów, ponieważ kamień może naturalnie i bez oporu przejść przez drogi moczowe. Jednak jeśli twój kamień nerkowy jest większy, prawdopodobnie odczujesz któreś z ośmiu popularnych symptomów kamicy nerkowej. 1. Ból pleców, brzucha lub boku Ból związany z kamieniami nerkowymi – znany również jako kolka nerkowa – jest jednym z najbardziej uciążliwych i trudnych rodzajów bólu. Niektórzy żartobliwie nazywają go męskim porodem, inny porównują go z dźgnięciem nożem. Ból jest ostry i intensywny. Zazwyczaj objaw ten spowodowany jest utknięciem kamienia w moczowodzie, co powoduje jego zablokowanie i wzrost ciśnienia w nerkach. Ból spowodowany kamicą nerkową często zaczyna się nagle. Może pojawiać się i zanikać, co bywa spowodowane skurczami moczowodów, które chcą pozbyć się zalegającej przeszkody. Ból może promieniować do pachwiny. 2. Ból lub pieczenie podczas oddawania moczu Po przejściu złogów z moczowodu do pęcherza może wystąpić dyzuria, czyli ból podczas oddawania moczu. Ból może być ostry lub piekący, podobny do ostrego zapalenia pęcherza. 3. Częste korzystanie z toalety Konieczność częstszego korzystania z toalety to kolejny znak, że kamień przemieścił się do dolnej części dróg moczowych. Potrzeba oddawania moczu i uczucie nagłego parcia na pęcherz mogą pojawiać się również podczas nocy. 4. Krew w moczu Krew w moczu, czyli tzw. krwiomocz, jest powszechnym objawem u osób z kamieniami nerkowymi. Krew może być czerwona, różowa lub brązowa. Czasami komórki krwi są zbyt małe, aby można je było zobaczyć, jednak ich obecność zostanie zidentyfikowana podczas badania moczu. 5. Mętny lub śmierdzący mocz Zdrowy mocz jest klarowny, słomkowożółty i nie ma silnego zapachu. Mętny lub śmierdzący mocz może być oznaką infekcji nerek lub innej części dróg moczowych. Bardzo często kamica nerkowa może przebiegać razem z infekcją dróg moczowych. Zmętnienie moczu jest oznaką ropy w moczu, a zapach może być spowodowany obecnością bakterii. Kolejną przyczyną intensywnego zapachu może być skoncentrowanie moczu. 6. Oddawanie małych ilości moczu Duże kamienie nerkowe czasami utykają w moczowodzie. Ta mechaniczna blokada może utrudnić lub zatrzymać przepływ moczu przez drogi moczowe. Charakterystycznym objawem dla kamicy nerkowej są trudności z oddawaniem moczu mimo uczucia parcia. Pacjenci często skarżą się, że dosłownie oddają mocz po kropelce. 7. Nudności i wymioty To kolejny często występujący objaw złogów nerkowych. Symptomy te występują z powodu wspólnych połączeń nerwowych między nerkami a przewodem pokarmowym. Kamienie w nerkach mogą wyzwalać reakcję w przewodzie pokarmowym, wywołując rozstrój żołądka. Nudności i wymioty mogą być również reakcją organizmu na silny ból. 8. Gorączka i dreszcze Gorączka i dreszcze to objawy infekcji nerek lub dróg moczowych. Może to oznaczać poważne powikłania kamicy nerkowej. Gorączka, która występuje przy infekcji, jest zwykle wysoka. Taki stan wymaga pomocy medycznej. Czynniki ryzyka kamicy nerkowej Chociaż złogi w nerkach, a następnie kamienie nerkowe mogą się rozwinąć u każdego, istnieją pewne czynniki, które mogą zwiększać ryzyko. Niektóre z nich można zminimalizować i kontrolować. Kamienie w nerkach – czynniki ryzyka: płeć męska, wystąpienie kamicy nerkowej, kamienie nerkowe w rodzinie, niskie spożycie płynów lub odwodnienie, dieta bogata w białko, sól (sód) i/lub cukier, nadwaga lub otyłość, cukrzyca, podagra, policystyczna choroba nerek, przyjmowanie leków zobojętniających soki żołądkowe, przyjmowanie diuretyków na bazie wapnia (tzw. leków odwadniających, na obrzęki), stan po operacji bariatrycznej lub innym zabiegu chirurgicznym przewodu pokarmowego, wiek rozrodczy i więcej niż jedna ciąża w wywiadzie ginekologicznym, jesteś w wieku rozrodczym i miałaś jedną lub więcej ciąż, wysoki poziom cystyny, kwasu moczowego, wapnia lub szczawianów w moczu. ZOBACZ TAKŻE Za co odpowiadają nerki i czym objawiają się choroby nerek? "Cichy i podstępny zabójca", który niszczy nasze zdrowie. Jak rozpoznać niewydolność nerek? [WYJAŚNIAMY] Pięć najgorszych chorób nerek kamica nerkowa kamienie nerkowe kamienie w nerkach nerki Nefropatia cukrzycowa. Groźna choroba, która latami nie daje żadnych objawów. Ratunkiem jest proste badanie Trzeba mieć na uwadze, że nefropatia cukrzycowa, choć jest chorobą mało znaną i przez długi czas niedającą żadnych symptomów, nie jest chorobą rzadką. Jest... Warsaw Press Krostki Fordyce'a. Gdy pojawiają się na ustach lub pod oczami, mogą zapowiadać problemy z sercem Plamki Fordyce'a powstają w wyniku gromadzenia się łoju pod skórą. Najczęściej pojawiają się pod pachami, na piersiach czy na narządach intymnych. Szacuje się, że... W tętnicach mogą tworzyć się złogi. Jak się ich pozbyć? [WYJAŚNIAMY] Jeśli już złogi w tętnicach się pojawią, praktycznie niemożliwe jest, aby się ich pozbyć bez użycia inwazyjnych metod leczenia. W naszym zasięgu są jednak dwie... Redakacja Medonet Wyszedł z więzienia, żeby oddać matce nerkę. Podwójny zabójca ukrywał się siedem lat Dzięki policyjnej współpracy sieci ENFAST funkcjonariusze z Biura Kryminalnego KGP wspólnie z norweskimi policjantami zatrzymali w Norwegii ukrywającego się od... PAP 82-latek oddał nerkę synowi. Znane są przypadki jeszcze starszych dawców 82-letni mężczyzna oddał nerkę swojemu 53-letniemu synowi. Przeszczep, który przeprowadzono w Turynie na północy Włoch, uznany został za bezprecedensowy ze... PAP Metody leczenia chorób nerek Nerki są organem, który pełni kluczowe dla naszego organizmu funkcje: pomagają usuwać szkodliwe produkty przemiany materii, regulują ciśnienie tętnicze krwi, a... Pięć najcięższych chorób nerek. Choruje co dziewiąty z nas Choroby nerek bywają określane mianem cichych zabójców. Często początkowo nie dają specyficznych objawów, przez co diagnozuje się je na zaawansowanym etapie... Osiem objawów, które mogą świadczyć o problemach z nerkami Choroby nerek stanowią bardzo złożoną grupę schorzeń o różnych przyczynach i objawach. Problemy z oddawaniem moczu to niejedyny objaw, który powinien wzmóc naszą... Przeszczepy nerek - fakty i mity. Sprawdzam! Każdy zdrowy człowiek posiada dwie nerki, jednak jedna w zupełności wystarcza, by wykonać niezbędną pracę. Mimo możliwości przekazania drugiej nerki innemu... Anna Zimny-Zając Jakie są przyczyny bólu nerek w ciąży? Z jakie powodu w ciąży pojawia się ból nerek? Jakie badania należy wykonać? Czy warto zrobić badanie moczu? Czy ból nerek może oznaczać problemy z rozwijającą się... Lek. Katarzyna Darecka

złogi w nerkach u niemowlaka